Φτερωτή ουρά δεινοσαύρου βρέθηκε παγιδευμένη σε κεχριμπάρι της Μέσης Κρητιδικής περιόδου

Μια διεθνής ομάδα παλαιοντολόγων από την Κίνα, τον Καναδά και το Ηνωμένο Βασίλειο έχει ανακαλύψει την ουρά ενός μη ιπτάμενου δεινοσαύρου που ανήκει στην ομάδα των theropod (πιθανότατα ένας coelurosaur), παγιδευμένη σε ένα κομμάτι κεχριμπαριού 99 εκατομμυρίων ετών.

Αυτό το αξιοσημείωτο δείγμα αγοράστηκε σε μια αγορά κεχριμπαριού στο Myitkyina, την πρωτεύουσα της επαρχίας Kachin στο βόρειο τμήμα της Μιανμάρ, το 2015.

Αν και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που φτερά έχουν φρεθεί σε κεχριμπάρι, προηγούμενα δείγματα ήταν δύσκολο να συνδεθούν με το ζώο από το οποίο προήλθαν.

“Τα κομμάτια αυτά του κεχριμπαριού διατηρούν μικροσκοπικά στιγμιότυπα των αρχαίων οικοσυστημάτων, και καταγράφουν επίσης μικροσκοπικές λεπτομέρειες, τρισδιάστατες διαρρυθμίσεις και ασταθούς ιστούς που είναι δύσκολο να μελετηθούν σε άλλες ρυθμίσεις”, αναφέρουν οι ερευνητές στη μελέτη τους η οποία δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Current Biology.

“Αυτή είναι μια νέα πηγή πληροφοριών που αξίζει να μελετηθεί με την ένταση και την προστασία που δείχνουμε στα απολιθώματα”.

Αυτή η ανακατασκευή απεικονίζει ένα μικρό coelurosaur να πλησιάζει ένα μέρος του δάσους με επικάλυψη ρητίνης

Το κεχριμπάρι διατηρεί μια ουρά που αποτελείται από 8 σπονδύλους και προέρχεται από ένα νεαρό δεινόσαυρο. Αυτή η ουρά περιτριγυρίζεται από φτερά που σώζονται τρισδιάστατα και με μικροσκοπική λεπρομέρεια.

“Μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την πηγή, διότι οι σπόνδυλοι δεν έχουν συγχωνευθεί σε μια ράβδο ή pygostyle όπως στα σύγχρονα πτηνά και τους στενότερους συγγενείς τους. Αντ ‘αυτού, η ουρά είναι μακριά και ευέλικτη, με φτερά να βρίσκονται από κάθε πλευρά”, αναφέρουν επίσης οι ερευνητές στη μελέτη τους. “Με άλλα λόγια, τα φτερά αυτά σίγουρα ανήκουν σε δεινόσαυρο και όχι σε κάποιο προϊστορικό πτηνό”.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το δείγμα αντιπροσωπεύει την φτερωτή ουρά ενός νεανικού coelurosaur. Ενώ αρχικά ήταν δύσκολο να αναγνωριστούν οι λεπτομέρειες του δείγματος μέσα στο κεχριμπάρι, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν αξονική τομογραφία και μικροσκοπικές παρατηρήσεις για να κάνουν μια πιο προσεκτική ματιά.

Η ουρά είναι ορατή με γυμνό μάτι ως μια επιμηκής και ελαφρώς καμπυλωμένη δομή με μήκος 3.7 εκατοστομέτρων. Ένα πυκνό κάλυμμα από φτερά προεξέχει από την ουρά, αποκρύπτοντας υποκείμενες λεπτομέρειες, έτσι ώστε αξονική τομογραφία χρησιμοποιήθηκε για την εξέταση κρυφών οστεολογικών χαρακτηριστικών και χαρακτηριστικών μαλακών ιστών.

Τα φτερά δείχνουν ότι η ουρά είχε μια άνω επιφάνεια σε καστανό χρώμα και μια κάτω επιφάνεια με ωχρό ή λευκό χρώμα. Το δείγμα προσφέρει επίσης γνώσεις για την εξέλιξη του φτερού. Τα φτερά του δείγματους δεν έχουν ένα καλά αναπτυγμένο κεντρικό άξονα ή Ράχης. Η δομή τους υποδηλώνει ότι οι δύο καλύτερες σειρές διακλάδωσης στα σύγχρονα φτερά, που είναι γνωστές ως ακίδες και μικρά δόντια, προέκυψαν πριν τον σχηματισμό της Ράχης.

Μικροφωτογραφίες των φτερών του coelurosaur: (Α) ένα χλωμό κοιλιακό φτερό στο εκπεμπόμενο φως (το βέλος δείχνει το στέλεχος της Ράχης ) (Β) σκοτεινό πεδίο εικόνας (Α), τονίζοντας τη δομή και ορατού χρώματος, (C) σκούρο ραχιαίο φτερό στο εκπεμπόμενο φως, κορυφή προς κάτω μέρος της εικόνας, (Δ) βάση του κοιλιακού φτερού (βέλος) με ανεπτυγμένη Ράχη, (Ε) διανομή χρωστικής ουσίας και μικροδομή μικρών δοντιών στο (C), με λευκές γραμμές που δείχνουν προς χρωματισμένες περιοχές μικρών δοντιών, (F-Η) παραλλαγμένη δομή των μικρών δοντιών και της χρώσης, μεταξύ των barbs, και “Ράχης” με rachidial μικρά δόντια (κοντά βέλη), εικόνες από κορυφαία, μεσαία φτερό, και βασικές θέσεις αντίστοιχα. Ράβδοι κλίμακας – 1 mm σε (Α), 0,5 mm σε (Β) – (Ε), και 0,25 mm σε (F) – (Η).

Οι ερευνητές επίσης εξέτασαν την χημεία της ουράς μετά την έκθεση της στο κεχριμπάρη. Η ανάλυση δείχνει ότι στο στρώμα των μαλακών ιστών γύρω από τα οστά διατηρούνται ίχνη δισθενούς σιδήρου, ένα υπόλλειμα που έχει απομείνει από την αιμοσφαιρίνη που επίσης παγιδεύτηκε στο δείγμα.

Μαλακοί ιστοί, προφανώς μυς, συνδέσμοι και δέρμα, είναι ορατοί σποραδικά μέσα από το φτέρωμα, που είναι προσκολλημένοι στα οστά με τρόπο παρόμοιο με αυτό που βρέθηκε σε δείγματα άλλων σπονδυλωτών που διατηρήθηκαν σε κεχριμπάρη. Οι ιστοί αυτοί έχουν σε μεγάλο βαθμό μειωθεί σε μια ταινά άνθρακα, διατηρώντας μόνο τα ίχνη της αρχικής τους χημικής σύνθεσης.

Οι ερευνητές είναι τώρα πρόθυμοι να δούν πώς επιπλέον ευρήματα από την περιοχή αυτή θα αναδιμαορφώσει την κατανόησή μας για το φτέρωμα και τους μαλακούς ιστούς σε δεινόσαυρους αλλά και άλλων σπονδυλωτών.

Παραπομπές

Lida Xing et al. A Feathered Dinosaur Tail with Primitive Plumage Trapped in Mid-Cretaceous Amber. Current Biology (2016). DOI: 10.1016/j.cub.2016.10.008

ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Παιδί της επιστήμης και της τεχνολογίας, παρέα με ένα γάτο κοιτάζει το σύμπαν και θέτει ερωτήσεις

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *